ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ - ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
Η Πυγμή είναι από τα παλαιότερα αθλήματα. Μια πρώιμη μορφή της είναι γνωστή στη μινωική περίοδο, στην Κρήτη, ενώ οι βαθιές καταβολές που είχε το άθλημα στην ελληνική προιστορία επιβεβαιώνονται και από την τοιχογραφία της Θήρας με τους νεαρούς πύκτες.
Για πρώτη φορά βρίσκουμε την πυγμή σαν αγώνισμα στα ομηρικά έπη, στους αγώνες που έγιναν προς τιμή του νεκρού Πατρόκλου, όπου νίκησε ο Επειός, και στους αγώνες στο νησί των Φαιάκων.
Κατά την μυθολογία, ευρετής του αγωνίσματος της πυγμής είναι ο Απόλλων, αλλά και ο Ηρακλής, ο Θησεύς, κ.α. Ωστόσο ο Απόλλων ήταν ο κυριώτερος προστάτης του αγωνίσματος.
Στην αρχαιότητα το μυθικό πρότυπο αγώνα πυγμής ήταν ο αγώνας ανάμεσα στον Πολυδεύκη και στον Άμυκο. Ο βασιλιάς των Βεβρύκων Άμυκος, που ζούσε στην Βιθυνία στον Εύξυνο Πόντο, ανάγκαζε όλους τους ξένους που περνούσαν από την χώρα του να πυγμαχήσουν μαζί του και πάνω στον αγώνα τους σκότωνε. Όταν έφτασαν οι Αργοναύτες στην χώρα του, προκάλεσε τον καλύτερό τους να πυγμαχίσει μαζί του κι ο Πολυδεύκης με θάρρος δέχτηκε την πρόκληση. Ο αγώνας ήταν πολύ σκληρός. Ο βάρβαρος χτυπούσε στα τυφλά, ενώ ο Πολυδεύκης με θαυμάσιους ελιγμούς απέφευγε τα χτυπήματά του και τελικά με την επιδεξιότητα και την τέχνη του τον εξουδετέρωσε. Δεν θέλησε να τον σκοτώσει, αλλά τον ανάγκασε να ορκιστεί πως στο μέλλον θα άφηνε τους ταξιδιώτες να περνούν ελεύθερα από την χώρα του.
ΙΜΑΝΤΕΣ
Οι Πυγμάχοι τύλιγαν γύρω στα χέρια τους ιμάντες, δηλαδή λωρίδες από μαλακό δέρμα βοδιού, που χρησίμευαν για να κάνουν την άρθρωση του καρπού στερεή και να σταθεροποιούν τα δάχτυλα.
Οι ιμάντες βαθμιαία εξελίχθηκαν και για να είναι τα χτυπήματα αποτελεσματικότερα πρόσθεταν πάνω στους ιμάντες, στο σημείο που που αντιστοιχεί στην πρώτη φάλαγγα των δαχτύλων, λουρίδες από σκληρότερο δέρμα και στο εσωτερικό μαλλί.
Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ
Η αρχαία Πυγμή διέφερε σε αρκετά σημεία από την σημερινή. Πρώτα πρώτα δεν είναι γνωστό ποιά μορφή είχε ο χώρος όπου διεξαγόνταν το αγώνισμα. Οι αντίπαλοι αγωνίζονταν μέχρι ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να απαγορεύσει, δηλαδή να υψώσει το ένα ή τα δύο δάχτυλά του, σημάδι πως παραδεχόταν την ήττα του.
Όταν ο αγώνας συνεχιζόταν αμφίρροπος επί πολύ χρονικό διάστημα οι δύο αντίπαλοι μπορούσαν να ζητήσουν να εφαρμοστεί η ΚΛΙΜΑΞ. Σύμφωνα με αυτήν, καθένας θα στεκόταν ακίνητος να δεχτεί ένα χτύπημα από τον αντίπαλό του, χωρίς να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να το αποφύγει. Η σειρά καθοριζόταν με κλήρο κι είναι ολοφάνερο πόσο ευνοϊκότερη ήταν η θέση εκείνου που θα χτυπούσε πρώτος. Τελικά όποιος άντεχε στο χτύπημα ανακηρρυσσόταν νικητής. Ήταν ένα σύστημα πολύ σκληρό και φαίνεται ότι μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κατεύφευγαν σε αυτό.
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΥΓΜΑΧΙΑ
Η σύγχρονη Πυγμαχία εμφανίζεται ως άθλημα στην Αγγλία του 18ου αιώνα, ενώ από 1867 εμφανίζονται οι κανόνες του μαρκησίου του Κουίνσμπερι και αρχίζουν να έρχονται στην επικαιρότητα οι μεγάλοι Αμερικανοί πυγμάχοι. Όλος ο 20ος αιώνας ανέδειξε σημαντικές φυσιογνωμίες, ειδικά από τον χώρο της επαγγελματικής πυγμαχίας, με σημαντικότερη τον Κάσιους Κλέι (Μοχάμεντ Άλι). Η πυγμαχία έγινε μέρος του προγράμματος των Ολυμπιακών Αγώνων το 1904 και παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα σε όλο τον κόσμο, καταφέρνοντας να αντιμετωπίσει με επιτυχία την "εισβολή" των πολεμικών τεχνών της Ασίας.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Η πυγμαχία περιλαμβάνει επίθεση και άμυνα με τις γροθιές. Οι αθλητές φορούν παραγεμισμένα γάντια (καθώς και κράνη αν δεν πρόκειται για επαγγελματική πυγμαχία) και μάχονται σε αγώνες τρίλεπτων γύρων (από τρεις μέχρι δεκαπέντε), με μονόλεπτα διαλείμματα μεταξύ τους. Ο αγώνας γίνεται σε ένα τετράγωνο ρινγκ με τέσσερα σχοινιά και η νίκη δίνεται βάσει βαθμών που παίρνονται είτε με πλήρη εξουδετέρωση του αντιπάλου (νοκ-αουτ) είτε με σημεία βάσει της τεχνικής, της επιθετικότητας και των συμπαγών χτυπημάτων που καταφέρνει καθένας από τους δύο αθλητές.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
Όντας κατά βάση άθλημα, η πυγμαχία θα φανεί πιο κατάλληλη στους νεώτερους και δη σε εκείνους που έχουν σαν στόχο μια αθλητική σταδιοδρομία. Είναι απαιτητική από πλευράς φυσικής κατάστασης ενώ η συνεχής ανταλλαγή χτυπημάτων μπορεί να γίνει ιδιαίτερα κουραστική. Παρ' όλα αυτά παραμένει ένας πολύ γρήγορος τρόπος να μάθει κανείς ένα απλό και αποτελεσματικό σύστημα μάχης ενώ αν αποφασίσετε να παραμείνετε εκτός των αγωνιστικών διοργανώσεων θα σας μείνει μια πολύ καλή γυμναστική, ιδιαίτερα διασκεδαστική και εκτονωτική.
Η Πυγμή είναι από τα παλαιότερα αθλήματα. Μια πρώιμη μορφή της είναι γνωστή στη μινωική περίοδο, στην Κρήτη, ενώ οι βαθιές καταβολές που είχε το άθλημα στην ελληνική προιστορία επιβεβαιώνονται και από την τοιχογραφία της Θήρας με τους νεαρούς πύκτες.
Για πρώτη φορά βρίσκουμε την πυγμή σαν αγώνισμα στα ομηρικά έπη, στους αγώνες που έγιναν προς τιμή του νεκρού Πατρόκλου, όπου νίκησε ο Επειός, και στους αγώνες στο νησί των Φαιάκων.
Κατά την μυθολογία, ευρετής του αγωνίσματος της πυγμής είναι ο Απόλλων, αλλά και ο Ηρακλής, ο Θησεύς, κ.α. Ωστόσο ο Απόλλων ήταν ο κυριώτερος προστάτης του αγωνίσματος.
Στην αρχαιότητα το μυθικό πρότυπο αγώνα πυγμής ήταν ο αγώνας ανάμεσα στον Πολυδεύκη και στον Άμυκο. Ο βασιλιάς των Βεβρύκων Άμυκος, που ζούσε στην Βιθυνία στον Εύξυνο Πόντο, ανάγκαζε όλους τους ξένους που περνούσαν από την χώρα του να πυγμαχήσουν μαζί του και πάνω στον αγώνα τους σκότωνε. Όταν έφτασαν οι Αργοναύτες στην χώρα του, προκάλεσε τον καλύτερό τους να πυγμαχίσει μαζί του κι ο Πολυδεύκης με θάρρος δέχτηκε την πρόκληση. Ο αγώνας ήταν πολύ σκληρός. Ο βάρβαρος χτυπούσε στα τυφλά, ενώ ο Πολυδεύκης με θαυμάσιους ελιγμούς απέφευγε τα χτυπήματά του και τελικά με την επιδεξιότητα και την τέχνη του τον εξουδετέρωσε. Δεν θέλησε να τον σκοτώσει, αλλά τον ανάγκασε να ορκιστεί πως στο μέλλον θα άφηνε τους ταξιδιώτες να περνούν ελεύθερα από την χώρα του.
ΙΜΑΝΤΕΣ
Οι Πυγμάχοι τύλιγαν γύρω στα χέρια τους ιμάντες, δηλαδή λωρίδες από μαλακό δέρμα βοδιού, που χρησίμευαν για να κάνουν την άρθρωση του καρπού στερεή και να σταθεροποιούν τα δάχτυλα.
Οι ιμάντες βαθμιαία εξελίχθηκαν και για να είναι τα χτυπήματα αποτελεσματικότερα πρόσθεταν πάνω στους ιμάντες, στο σημείο που που αντιστοιχεί στην πρώτη φάλαγγα των δαχτύλων, λουρίδες από σκληρότερο δέρμα και στο εσωτερικό μαλλί.
Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ
Η αρχαία Πυγμή διέφερε σε αρκετά σημεία από την σημερινή. Πρώτα πρώτα δεν είναι γνωστό ποιά μορφή είχε ο χώρος όπου διεξαγόνταν το αγώνισμα. Οι αντίπαλοι αγωνίζονταν μέχρι ο ένας από τους δύο να πέσει κάτω αναίσθητος ή να απαγορεύσει, δηλαδή να υψώσει το ένα ή τα δύο δάχτυλά του, σημάδι πως παραδεχόταν την ήττα του.
Όταν ο αγώνας συνεχιζόταν αμφίρροπος επί πολύ χρονικό διάστημα οι δύο αντίπαλοι μπορούσαν να ζητήσουν να εφαρμοστεί η ΚΛΙΜΑΞ. Σύμφωνα με αυτήν, καθένας θα στεκόταν ακίνητος να δεχτεί ένα χτύπημα από τον αντίπαλό του, χωρίς να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να το αποφύγει. Η σειρά καθοριζόταν με κλήρο κι είναι ολοφάνερο πόσο ευνοϊκότερη ήταν η θέση εκείνου που θα χτυπούσε πρώτος. Τελικά όποιος άντεχε στο χτύπημα ανακηρρυσσόταν νικητής. Ήταν ένα σύστημα πολύ σκληρό και φαίνεται ότι μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κατεύφευγαν σε αυτό.
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΥΓΜΑΧΙΑ
Η σύγχρονη Πυγμαχία εμφανίζεται ως άθλημα στην Αγγλία του 18ου αιώνα, ενώ από 1867 εμφανίζονται οι κανόνες του μαρκησίου του Κουίνσμπερι και αρχίζουν να έρχονται στην επικαιρότητα οι μεγάλοι Αμερικανοί πυγμάχοι. Όλος ο 20ος αιώνας ανέδειξε σημαντικές φυσιογνωμίες, ειδικά από τον χώρο της επαγγελματικής πυγμαχίας, με σημαντικότερη τον Κάσιους Κλέι (Μοχάμεντ Άλι). Η πυγμαχία έγινε μέρος του προγράμματος των Ολυμπιακών Αγώνων το 1904 και παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα σε όλο τον κόσμο, καταφέρνοντας να αντιμετωπίσει με επιτυχία την "εισβολή" των πολεμικών τεχνών της Ασίας.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Η πυγμαχία περιλαμβάνει επίθεση και άμυνα με τις γροθιές. Οι αθλητές φορούν παραγεμισμένα γάντια (καθώς και κράνη αν δεν πρόκειται για επαγγελματική πυγμαχία) και μάχονται σε αγώνες τρίλεπτων γύρων (από τρεις μέχρι δεκαπέντε), με μονόλεπτα διαλείμματα μεταξύ τους. Ο αγώνας γίνεται σε ένα τετράγωνο ρινγκ με τέσσερα σχοινιά και η νίκη δίνεται βάσει βαθμών που παίρνονται είτε με πλήρη εξουδετέρωση του αντιπάλου (νοκ-αουτ) είτε με σημεία βάσει της τεχνικής, της επιθετικότητας και των συμπαγών χτυπημάτων που καταφέρνει καθένας από τους δύο αθλητές.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ
Όντας κατά βάση άθλημα, η πυγμαχία θα φανεί πιο κατάλληλη στους νεώτερους και δη σε εκείνους που έχουν σαν στόχο μια αθλητική σταδιοδρομία. Είναι απαιτητική από πλευράς φυσικής κατάστασης ενώ η συνεχής ανταλλαγή χτυπημάτων μπορεί να γίνει ιδιαίτερα κουραστική. Παρ' όλα αυτά παραμένει ένας πολύ γρήγορος τρόπος να μάθει κανείς ένα απλό και αποτελεσματικό σύστημα μάχης ενώ αν αποφασίσετε να παραμείνετε εκτός των αγωνιστικών διοργανώσεων θα σας μείνει μια πολύ καλή γυμναστική, ιδιαίτερα διασκεδαστική και εκτονωτική.
